geleneksel türk tiyatrosunun en önemli unsurlarından biridir orta oyunu ve adını ortada oynanmasından alır. seyirciler oyun alanının her yerindedirler.
bugün dünyanın tam orta(doğu)sında oynuyor bize israil ve günde yirmi çocuk ölüyor. oyun alanının her yerinde seyirciler. bütün dünya izliyor, izliyoruz!!
bir kız çocuğunun fotoğrafını gördüm bugün bir haber sitesinde. o kız çocuğu bana bir başka kız çocuğunu hatırlattı. yıllar önce haykıran bir başka kız çocuğunu.
Devamı »
evet ömrü hayatım boyunca ilk kez dudağımın üstündeki kılları uzatalı 3 ay falan oluyor, tabiki çene sakalımla birlikte. ancak geçtiğimiz perşembe sakalımdan feragat etmek durumunda kaldım.
nedenini söylemiycem ama şu kadarını söyliyebilirim;
ya 45 gün kadar sonra beni her yerde bıyıklı görüceksiniz ya da kusura bakmayın sakalımı tekrar uzatıcam 
bir ben vardır bende, benden içeru..
bende birkaç ben var benden içeru, ara ara tanışıyoruz kendileriyle. 
ikisiyle de daha yeni tanıştım.
buyrun sizde tanışın..
bu yaşıma kadar doğru düzgün top oynamadım, bırakın öyle takıma girmeyi falan, üstüme doğru top gelse kenara çekilirim (saygıdan 
).
23 Nisan’da kouelohab olarak pikniğe gittik, Sapanca Seka tesislerine.
kouelohab 4. geleneksel bahar piniği 
buyrunuz birkaç fotoğraf.
o gün saatlerce top oynadık, özellikle voleybol. ünümüz bütün piknik alanına yayıldı, millet takım kurup sıraya girdi bizle maç yapmak için. 
bir topçu var bende, benden içeru. 23 Nisan’da tanıştık
dün gece levent ile gözde de bizdeydi, inanmazsınız volkanda evdeydi.
cem, ceyda, sena, volkan, gözde, levent bir de ben, pek bi eğlendik.
volkan-levent, gitar-mandolin fantezisi yaparken ben de volkan-levent ikilisinin vietnamdan bana getirdikleri ağız arpım ile eşlik ettim. 
öyle yerlerde girdim, öyle efektler verdim ki hepsinin gözü açıldı. tabi en çok benim.
ardından da gözdeyle vokal yaptık, ikinci, üçüncü, beşinci ses ohh ne ararsan var.
utanmadık aria yaptık geceyi tamamladık
bir müzisyen var bende, benden içeru.
ruhun bunaldığı, beyinin durağanlaştığı, gözlerin daldığı, duyguların yük olduğu anlarda yazma isteği doğuyor içimde. masamda bir parça peynir, bir kadeh şarap, kağıt ve kalem. karşımda ilham perisi, suratı bir karış olan efkârlı ilham perisi. o bana bakıyor, ben ona, o bana anlatıyor, ben ona yazıyorum kağıt üstünde. ortamda üzüm kokusu hakim, benim tercihim. kulaklarda müslüm, onun tercihi. efkâr onun, hayat benim, yazıyı ise paylaşamıyoruz. uzun, siyah, sahte dalgalı saçlar, yemyeşil gözler. dünya güzeli ama dünyalı değil. uçabiliyor, uçup gitmeden önce söz veriyor: neşeli yazılar için de gelecek. son olarak “kafanı kaldır ve gök yüzüne bak, ay ve yıldızlar hâlâ bizim için parlıyor” diyor. kafamı kaldırıyor ve gök yüzüne bakıyorum, bir yıldız kayıyor. güle güle, efkârlı ilham perisi.
WordPress’e hoş geldiniz. Bu sizin ilk yazınız. Bu yazıyı düzenleyin ya da silin. Sonra blog dünyasına adım atın!
